ani bir tiksinme geldi tüm insanlıktan, içinde nefrette vardı. dumanı üstünde kor halinde, buram buram nefret. çok alakasız çalışıyor insan zihni. sanki bu gece rüyama giricekmiş gibi bir his de var içimde.
içimden "why mr. anderson? why?" demek geliyor ama çıkamadım bu sıkıntı halinden. en son nerde rahattık. pencere kenarında mı oturunca, dışarıya çok korunaklı bakınca mı insan mutlu oluyor.
tüm "verilenler" sunulduğunda mı narkozu yemiş, gözler kapalı oluyoruz. o gün mü sahiden mutluymuşuzculuk oynuyoruz.
trt1'in uzaktan kumandanın 1 numaralı tuşunda olması gibi geliyor mutluluk. yavan, çin malı, garantisiz ama varoş varoş kullanmakta, yarayı karışıyınca alınan zevk gibi tatmak da bir maharet sanırsam.
en iyisi az biraz akşam üstü güneşi ve tek bir sigara.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder